Η βάρδια που δεν τελειώνει με το ωράριο

Μπορεί να είστε στον καναπέ και να συνεχίζετε μια συζήτηση που έγινε το μεσημέρι. Τι εννοούσε εκείνη η παρατήρηση; Έπρεπε να απαντήσετε διαφορετικά; Μήπως χάσατε κάτι σημαντικό; Το σώμα έχει φύγει από τη δουλειά, αλλά η προσοχή μένει διαθέσιμη για την επόμενη απαίτηση.

Η σκέψη για μια εκκρεμότητα δεν είναι από μόνη της ανησυχητική. Γίνεται πιο επιβαρυντική όταν επαναλαμβάνεται χωρίς να οδηγεί σε νέα απόφαση και καταλαμβάνει χρόνο ύπνου, ξεκούρασης ή επαφής με τους ανθρώπους μας.

Επίλυση προβλήματος ή επανάληψη χωρίς τέλος;

Η πρακτική σκέψη συνήθως καταλήγει κάπου: χρειάζεται να ρωτήσω κάτι αύριο, να σημειώσω μια προτεραιότητα, να ελέγξω μια πληροφορία. Η επίμονη ανακύκλωση συχνά επιστρέφει στην ίδια αβεβαιότητα, σαν να ζητά μια βεβαιότητα που δεν μπορεί να εξασφαλιστεί εκείνη τη στιγμή.

Ένα σύντομο σημείωμα με το επόμενο συγκεκριμένο βήμα ίσως βοηθήσει να διαχωριστεί το αυριανό καθήκον από τη σημερινή επιτήρηση. Δεν αποτελεί θεραπεία ούτε σημαίνει ότι όποιος δυσκολεύεται δεν προσπάθησε αρκετά.

Τι μας κρατά σε ετοιμότητα;

Μπορεί να υπάρχει πραγματική ασάφεια στις προσδοκίες, φόβος για τη θέση εργασίας ή κουλτούρα διαρκούς διαθεσιμότητας. Μπορεί επίσης ένα λάθος να συνδέεται μέσα μας με πολύ περισσότερα από την επαγγελματική του συνέπεια: με ντροπή, απόρριψη ή την αίσθηση ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύουμε την αξία μας.

Η κατανόηση χρειάζεται να χωρά και τα δύο: τις συνθήκες της εργασίας και την προσωπική εμπειρία. Δεν βοηθά ούτε να θεωρούμε ότι όλα οφείλονται στον χαρακτήρα μας ούτε να αγνοούμε όσα μας κάνουν ιδιαίτερα ευάλωτους σε αυτές τις συνθήκες.

Περισσότερος χώρος, όχι άλλη μια αυστηρή εντολή

Μια μικρή μετάβαση μετά το ωράριο, διαφορετικές ρυθμίσεις ειδοποιήσεων όπου είναι εφικτό και σαφέστερη συνεννόηση για τη διαθεσιμότητα μπορεί να προσφέρουν πρακτική βοήθεια. Η εφαρμογή τους εξαρτάται από τις πραγματικές δυνατότητες και δεν χρειάζεται να γίνει αφορμή για νέα αυτοκριτική.

Αν η ένταση παραμένει και επηρεάζει τον ύπνο ή την καθημερινότητά σας, η επαγγελματική υποστήριξη μπορεί να βοηθήσει να διερευνηθεί αυτός ο συνεχής συναγερμός. Το ζητούμενο δεν είναι να μη σας νοιάζει η δουλειά, αλλά να μην καταλαμβάνει κάθε διαθέσιμη πλευρά της ζωής.

Άννα Μωραΐτη