Θέματα ψυχοθεραπείας, σχέσεων και σεξουαλικότηταςΕρωτήματα που δεν έχουν μία απάντηση.

Μπορεί να θέλω να πλησιάσω και συγχρόνως να φοβάμαι ότι θα χάσω τον εαυτό μου. Ή να επιθυμώ μια αλλαγή, αλλά να νιώθω ότι με αυτήν προδίδω κάποιον. Η σύγκρουση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν ξέρω τι θέλω· συχνά συνυπάρχουν ανάγκες που δεν βρίσκουν εύκολα κοινό χώρο.

Στη θεραπεία δεν βιαζόμαστε να διαλέξουμε τη μία πλευρά. Προσπαθούμε να καταλάβουμε τι διεκδικεί καθεμία, τι φοβάται και τι κόστος έχει ο τρόπος με τον οποίο κρατιούνται σε ισορροπία.

Το να αποφασίζω για εμένα δεν βιώνεται πάντα ως ελευθερία. Μπορεί να συνοδεύεται από ενοχή, φόβο απόρριψης ή την αίσθηση ότι αφήνω πίσω κάποιον που με χρειάζεται. Η αυτονομία δεν είναι το ίδιο με την απομόνωση, όπως και η εγγύτητα δεν προϋποθέτει να παραιτούμαι από τις επιθυμίες μου.

Διερευνούμε πώς μπορεί να υπάρχει προσωπικός χώρος μέσα στη σχέση, χωρίς η διαφορά να γίνεται αυτομάτως απειλή για τον δεσμό.

Η ανάγκη να προβλέπω κάθε ενδεχόμενο μπορεί να προσφέρει προσωρινή ανακούφιση, αλλά να αφήνει ελάχιστο χώρο για ξεκούραση, επιθυμία ή αυθορμητισμό. Δεν είναι κάθε οργάνωση άμυνα ούτε κάθε δυσκολία με την αβεβαιότητα έχει την ίδια ιστορία.

Το ερώτημα δεν είναι μόνο «πώς θα χαλαρώσω;», αλλά και τι μοιάζει πιθανό να συμβεί αν πάψω να ελέγχω. Κοιτάζουμε την προσωπική σημασία του ελέγχου χωρίς να αγνοούμε τις πραγματικές συνθήκες που απαιτούν προστασία.

Μερικές φορές εξηγώ άψογα όσα νιώθω, αλλά δυσκολεύομαι να τα αισθανθώ. Άλλοτε αστειεύομαι τη στιγμή που πληγώνομαι ή απομακρύνομαι πριν χρειαστώ τον άλλον. Οι άμυνες δεν είναι ελαττώματα· μπορεί να υπήρξαν χρήσιμοι τρόποι προστασίας.

Η ψυχοδυναμική εργασία ενδιαφέρεται για το πότε η προστασία γίνεται περιορισμός και πώς μπορεί να γίνει περισσότερο ανεκτό ένα συναίσθημα, χωρίς βίαιη έκθεση ή πίεση να «ανοιχτούμε».

Μια καινούργια σχέση μπορεί να καταλήγει σε γνώριμες θέσεις: εγώ περιμένω, εγώ φροντίζω, εγώ απομακρύνομαι. Η επανάληψη δεν αποδεικνύει ότι επιθυμούμε να υποφέρουμε. Μπορεί να δείχνει έναν τρόπο εγγύτητας που γνωρίζουμε καλά, ακόμη κι όταν μας δυσκολεύει.

Προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε συγκεκριμένες στιγμές, προσδοκίες και αντιδράσεις, όχι να αποδώσουμε κάθε σημερινή σχέση σε μια έτοιμη εξήγηση για το παρελθόν.

Όταν το «όχι» μοιάζει επικίνδυνο, ο θυμός μπορεί να μένει στη σιωπή, στην απόσυρση ή σε μια επίμονη αυτοκριτική. Μπορεί να φοβάμαι ότι μια διαφωνία θα καταστρέψει τη σχέση ή ότι η ανάγκη μου αδικεί τον άλλον.

Υπάρχει χώρος να διερευνηθεί τι προσπαθεί να προστατεύσει ο θυμός και πώς μπορούν να εκφραστούν όρια χωρίς επίθεση αλλά και χωρίς διαρκή παραίτηση από τον εαυτό.